Geschreven door John Baijens zondag 23 november 2008 23:05
Wat gaat de tijd snel. Nog maar 5 dagen te gaan én donderdag komt Ina!
Afgelopen weekend was echt supergaaf. Gisterenmorgen zijn we naar Monduli gereden om daar een lokale markt te bezoeken waar veel Maasai uit de omliggende ‘dorpen’ op zaterdag hun inkopen doen. Wat een waanzinnig gezicht om zoveel mensen in fel gekleurde doeken rond te zien lopen!
Na rondgelopen te hebben op de markt zijn we doorgereden naar onze eindbestemming van deze dag: een Maasai dorp waar veel families aan de binnenrand van een vulkaankrater hun hutten hebben gebouwd. De vlakke kraterbodem is begroeid met gras waardoor ze buiten het droge seizoen om hier hun kudde kunnen laten grazen. In het droge seizoen gaan de mannen voor een periode van ongeveer twee tot drie maanden met de kudde op pad om steeds over voldoende voedsel te kunnen beschikken.
Nadat we aankwamen zijn we eerst aan de hele familie voorgesteld. We waren duidelijk meer dan welkom, terwijl dit toch ver van het toeristische pad afligt. Foto’s maken van de kinderen bleek ook voor hen het ijs te breken. Eerst vonden ze die Mzungu (blanken) maar eng, maar nadat ze zichzelf op het schermpje van de camera’s mochten zien was alles goed.
Aan het eind van de middag zijn we met drie Maasai mannen en een vrouw brandhout gaan halen in het bos; een half uur heen en beladen met (veel!) hout weer een half uur terug. Op dat moment leer je een Shellpomp in de buurt toch wel te waarderen.
Toen het eenmaal donker was werd er een dans opgevoerd als dank voor onze komst. Het was vooral een dans waar ze zelf veel plezier aan beleefden. Het leek gelukkig niet op een keurig gearrangeerd toeristisch welkomstdansje. Toen iedereen moe leek te zijn van het dansen zijn we de tent maar eens ingegaan. Onder het genot van een trompetterende olifant die op weg was naar de waterbron ben ik mijn slaapzak ingekropen. Wat een ervaringen op één dag!
Vanmorgen hebben we na een uitgebreid ontbijt eerst water gehaald in de waterput. Ook dit is een klein half uurtje lopen. We hebben vier ezels meegenomen om het water te dragen. Aangezien er 10 jerrycans mee terug moesten had ik verwacht dat wij ook wel aan de beurt zouden komen. Dit bleek echter een taak voor de vrouwen, die de 25 liter zware jerrycans zonder protest op het hoofd zetten en terug liepen… Onvoorstelbaar!
Vanmiddag hebben we eerst geoefend in het speerwerpen en het bij elkaar houden van de kudde. Dit laatste is een echte mannenklus. Neem van mij aan dat je daar niet heel moe van wordt.
Geiten vervullen een belangrijke rol bij de Maasai. Ze leven dan ook, net als de andere dieren trouwens, een luxe leven. Als het regent en ’s nachts gaan ze gewoon de hutten in en de rest van de dag lopen ze los. Echter aan alle moois komt een eind, zo ook aan het leven van een geit. De Maasai eten de geiten namelijk ook. Toen we vanmiddag terug kwamen was er dus ook één aan de beurt om ten prooi te vallen aan het mes van de Maasai. Terwijl hij eerst nog even lekker wat te eten kreeg werd er een matrasje van minttakken neergelegd aan de rand van het dorp. De geiten worden geslacht op een afgezonderde plek zodat de vrouwen de slacht niet kunnen zien. Hun blik zou het vlees namelijk bederven… Toen de geit had gegeten, werd hij klaargemaakt voor de slacht. Hij werd op zijn rug op de minttakken gelegd en met één korte haal werd zijn nek bijna volledig doorgesneden. Dit betekent een directe dood. Het bloed wordt vervolgens opgevangen in een tupperware bakje en direct opgedronken door de krijgers. Het hoort bij het ritueel, maar ziet er niet lekker uit.
Tot slot wordt het beest meteen gevild en in stukken gesneden. De Maasai kunnen weer een aantal dagen eten. Dit alles is best heftig om te zien, maar toch houd ik er geen vervelend gevoel aan over. Het beest heeft een goed leven gehad en heeft geen pijn geleden. Dit was tevens het einde van ons enerverende weekend.
Conclusie: Als je ooit naar Tanzania gaat, reserveer twee dagen in Monduli.
| < Vorige | Volgende > |
|---|
